Ann Down Under
Welkom op mijn site! Ik ben Ann en op 11 december vertrek ik voor een jaar naar Australie, Nieuw-Zeeland en Thailand en op deze site ga ik mijn verhalen en foto’s zetten. Bedankt voor jullie bezoek! En nu je hier toch bent, laat dan ineens een berichtje achter in m’n guestbook!
Om de foto’s van thuis te bekijken, klik hier .

Om de foto’s van in Australie en Nieuw-Zeeland te bekijken, klik hier

You better live a dream than dream a life!

Life is not measured by the breaths we take, but by the moments that take our breath away!

Life should not be a journey to the grave with the intention of arriving safely in an attractive and well preserved body, but rather to skid in sideways, champagne in one hand – strawberries in the other, body thoroughly used up, totally worn out and screaming “woohoo – what a ride”

Op 6 oktober vertrok ik met de Greyhound bus naar het midden van Australie, Alice Springs. Ik heb afscheid  genomen van Ange die daar stond met tranen in haar ogen. Ze is een zalig meisje, zot, grappig, plezant en oh zo lief. Na  een busreis van iets minder dan 24 uur, kwam ik aan in Alice. Ik ging een opaalwinkeltje binnen waar de winkelhoudster 2 baby-kangaroes (joeys) achter de toog heeft. Zo schattig! Verschillende mensen in Australie zorgen voor joeys die men vindt in de buidel van kangaroes die doodgereden werden.   De volgende dag vertrok ik met een tour naar Uluru (Ayers Rock). We zijn gaan wandelen in Watarrka (Kings Canyon).  In het begin moest ik wel wennen aan de vliegen die hier ongelooflijk agressief zijn. Die komen altijd naar je gezicht, komen onder je bril, proberen in je neus te kruipen. Heel de dag moet je ze wegwaaien. Je moet een foto nemen met een hand, je andere hand heb je nodig om de vliegen van je gezicht te wuiven anders zitten ze in een van de openingen in je gezicht. Je ziet hier dan ook veel mensen met netten over hun hoofd. Ziet er belachelijk uit maar het is effectief. Volgende dag zijn we gaan wandelen in Kata Tjuta (the olga’s) – was prachtig -en ‘s avonds zijn we Ayers Rock bij zonsondergang gaan bezichtigen. Het deed me eigenlijk niet veel. Het was veel te toeristisch, overal mensen en bussen. Kata Tjuta vond ik veel indrukwekkender. In de omgeving van Ayers Rock vind je ontzettend veel resorts (waar je een massa geld voor betaalt), campingplaatsen en er was zelfs een openbaar zwembad. Had ik helemaal niet verwacht. De volgende ochtend zijn we Ayers Rock dan gaan bezichtigen bij zonsopgang. Weeral, veel te toeristisch.  Daarna heb ik gewandeld rond Ayers Rock. Wel, dat was indrukwekkend. Maar het was ongelooflijk heet!! Ik was heel tevreden van Leith, de reisgids. Die heeft ons heel veel geleerd over de aboriginals. Hoe het komt dat ze geen plaats hebben in de huidige maatschappij en dat ze overal verloren rondlopen in een land waar ze geen thuis meer hebben. Heel triest is dat. Op de terugreis naar Alice Springs heeft de reisgids een Vlaams liedje gespeeld; Mia van Gorki!!! Een van mijn lievelingsliedjes!! Wat had ik dat liedje gemist. Het was op mijn mp3-speler, maar die heeft het laten afweten in het begin van mijn reis. Leith was zot van dat liedje. Maar hij wou graag weten waarover het ging, en de anderen in de bus wilden dat ook wel weten. Dus ik moest vanvoor in de bus met de microfoon uitleggen waarover het liedje ging. Ik was blij en verrast dat dit Vlaams liedje met lof werd onthaald.

Op 12 oktober had ik een vlucht naar Cairns. Het regende toen ik aankwam! Dat was in niet meer gewoon na het altijd zonnige en warme weer aan de westkust, Darwin en the red centre. Deed me alweer aan het Belgische weer herinneren. De volgende dat vertrok ik naar Cape Tribulation voor 2 dagen. Aangekomen in het hostel kwam ik Sam en Lauren weer tegen!! In Cape Tribulation heb ik wandelingen gemaakt op het wondermooie strand en in het regenwoud met een aantal mensen uit Frankrijk (pierlet, Mathieu en Delphine), Japan (Yasumi) en Duitsland (Eva).

Terug in Cairns had ik een snorkeltrip in The Great Barrier Reef. Weeral heb ik een zeeschildpad gezien! Heb het schild zelfs kunnen aaien! Wat zijn ze toch mooi! Hier heb ik ook mijn allereerste duiksessie!! Was ongelooflijk!!!! Had wel een beetje last van mijn oren, moest regelmatig terug het evenwicht herstellen. Heb ongelooflijke dingen gezien!!! Heb een grote aardappelvis gezien, ongelooflijk mooi koraal, kleurrijke vissen en het hoogtepunt, ik heb Finding Nemo-visjes (clownvisjes)gezien!!!!!! WAUW!!! Die zijn echt ongelooflijk schattig!!

Gisteren nam ik de bus van Cairns naar Airlie Beach. Vandaag was ik vrij om te doen wat ik wilde. Ik ben naar een bead shop geweest om een arm- en enkelbandje te maken. Resultaat is goed gelukt! Morgen vertrek ik op een zeiltrip van 3 dagen in de Whitsunday Islands. Moet ongelooflijk mooi zijn. Hopelijk hebben we een beetje geluk met het weer want vandaag was het bewolkt en regenachtig. Wat is dat hier toch aan de Oostkust?? Altijd bewolkt en regen.

Op donderdag 24 augustus heb ik Fremantle dus verlaten. De avond daarvoor hadden ze een afscheidsfeestje voor mij gegeven. Vaughan, de hosteleigenaar had een speech voor mij gehouden. Zoals gewoonlijk begon dat zo: In het begin leek Ann zo’n stil meisje, maar dan he… Jaja, everybody loved me there. Natuurlijk heb ik ook een speech gegeven (voor meer dan 20 mensen!), ik eindigde bijna in tranen, zo ontroerd was ik. Volgende dag vertrok ik met de easyrider bus  (een hop on hop off bus). De eerste dag hebben we de pinnacles bezocht en we hebben overnacht in Kalbarri. Volgende dag gingen we wandelen in Kalbarri National Park. Volgende dag hebben we dolfijnen gezien in Monkey Mia. En dan hebben we gereden naar Coral Bay. Coral Bay is een van mijn favoriete plekjes geworden. Het is een mini-dorpje en alles is gericht op het strand en de zee. Ik ben op een snorkeltrip geweest en ik heb gezwommen met een Manta Ray (van zo’n 4 meter breedte) en ik heb een rifhaai gezien onder water en zoveel kleurrijke vissen!! Was ongelooflijk!! De volgende dag ben ik met Sam en Lauren gaan snorkelen op ons eigen en ik heb gezwommen met schildpadden (van zo’n halve meter)!!! Fantastisch!! Die avond zijn we gaan wandelen in de duinen bij zonsondergang. Die duinen zijn waanzinnig groot, het is alsof je je in een bergketen van duinen bevind. We hebben liggen rollen van de duinen. Heel plezant! Die avond was er een live-band in het hostel en Gina, Renee en ik hebben de hele avond gedanst.

Volgende dag zijn we gaan snorkelen in Turquoise Bay. Was leuk, maar je moest ontzettend oppassen want er was een sterke stroming. De volgende dagen hebben we, Exmouth, Port Hedland, Tom Price en Auski bezocht. We zijn gaan wandelen in Karajini National Park, wat ongelooflijk prachtig was. Die nacht hebben we overnacht op een cattle station dat zo groot was al Belgie. Na zo’n 10 dagen na het vertrek uit Perth kwamen we aan in Broome. Cable Beach in Broome is een ongelooflijk mooi strand. De volgende dagen heb ik liggen uitvissen hoe in Darwin te geraken. Bus? Tour? Lift? Uiteindelijk heb ik een busticket gekocht (gebrek aan tijd en geld voor een andere optie). De dag dat ik zou gaan vertrekken vroeg Pierre, een Franse jongen of ik zijn tour door de Kimberleys (dat is de naam voor de natuur tussen Broome en Darwin) wou overkopen voor 700 dollar (normaal 1500 dollar) omdat hij naar huis wou gaan omdat hij zijn vriendin miste. Dit was een kans die ik moest grijpen!! Ik besloot dus om de bus te annuleren. Yes!! Ik zou dus de Kimberleys zien!! Was ik ongelooflijk blij om want het moet een van de mooiste gebieden in Australie zijn om het daar nog heel ongerept is. Het was ook dezelfde tour waar Gina met zou gaan. Gina (uit Engeland) heb ik leren kennen op de easyriderbus en we zijn heel goede vriendinnen geworden. Er is wel een serieus leeftijdsverschil tussen ons, zij is 43 jaar,maar ze ziet er veel jonger  uit, en soms ben ik meer volwassen dan haar. She is just one crazy woman!!

Dus op woensdag  6 oktober vertrok ik dus op de kimberleys tour. Verrassing, er waren 3 hollanders in de groep! Het was heel raar voor mij om terug Vlaams te praten. Ik had sinds maart enkel Engels gesproken! De eerste dag kreeg ik geen volledige Vlaamse zin over mij lippen, dat ging echt niet!! Er kwam enkel Engels uit mij! Na een paar dagen ging het beter, maar soms begon ik Vlaams te praten tegen de anderen! Of soms begon ik in Vlaams maar ging dan terug over naar Engels. Was echt hilarisch voor de anderen! De Kimberleys was echt prachtig. Voor mij was het een van de mooiste plekken in Australie tot  nu toe. Matt de reisgids was echt cool en grappig. Overdag wandelden we in de natuur en zwommen we in watervallen, we zagen veel wildlife zoals slangen en krokodillen en reuze  hagedissen en ‘s avonds maakten we ons diner op een kampvuur (was altijd ongelooflijk lekker) en vertelden grappen en verhalen en speelden spelletjes zoals ‘wat kan je doen met een blikje bier’. Dan gingen we slapen in swags (een soort slaapzak) onder de sterrenhemel. Jammer genoeg werd ik ziek gedurende de trip. Na drie dagen waren mijn amandelen ontstoken. Zeer dat dat deed! Ik was daardoor ook sneller vermoeid. Ik heb elke dag een aantal pijnstillers moeten nemen zodat ik toch nog alle activiteiten kon meedoen en kon genieten van mijn trip. Toen we aankwamen in Kununarra (een klein stadje zo’n 800 km van Darwin) heb ik gorgelspul gekocht in een apotheek. Vanaf dan ging het stilletjes aan beter en moest ik niet meer zoveel pijnstillers nemen. 9 dagen na ons vertrek uit Broome kwamen we aan in Darwin. 

De eerste nachten in Darwin heb ik met Gina doorgebracht in een hostel waar we elke ochtend pannekoeken a volonte als ontbijt kregen!! Lekker!! Al snel had ik werk als kamermeisje gevonden in hetzelfde hotel waar Dee werkt (Dee had ik leren kennen in Pirates in Fremantle).  Werk valt heel goed mee, het is vrij goed betaald en de mensen zijn hier heel vriendelijk. Nadat Gina vertrok naar Alice Springs  ben ik verhuisd naar een hostel dat meer centraal gelegen was. Ik had het er echter niet naar mijn zin (teveel mensen met een Barbie en Ken syndroom). Dan ben ik verhuisd naar een ander hostel, maar hier waren de mensen heel marginaal. Tenslotte vond ik een hostel naar mijn zin, namelijk de Youthshack. Er is een heel mooi zwembad, de mensen zijn er heel aardig (zij lachen tenminste terug) en een leuke atmosfeer. Mijn kamergenoten Ange (uit Melbourne) en Sonia (uit Engeland) zijn echt cool. Wij kwamen onmiddellijk goed overeen. Wij gaan elke avond uit eten in ‘The Vic". Daar kan je gaan eten ‘s avonds voor 3,5 dollar. Maar ik heb 30 gratis tickets die ik had gekregen van Matt de reisgids. Dus ik kan iedere dag gratis eten!

Op een vrije dag heb ik de ‘Crocodile Jumping tour" gegaan. Je gaat dan op een bootcruise en ze laten zoutwaterkrokodillen (die zijn heel gevaarlijk) springen door grote stukken vlees in de lucht te houden. Ongelooflijk om te zien!! En ik heb ook een slang vast gehouden. Het was een diamond python, zijn naam was Neil naar Neil Diamond.  Ik dacht dat ik dat akelig zou vinden, maar ik was ongelooflijk ontspannen, had ik daarvoor nooit kunnen indenken. I loved it! Neil was echt een heel mooie slang en ongelooflijk lief. Op dezelfde dag zijn we ook naar Litchfield national park geweest. Litchfield heeft tientallen watervallen en in een aantal daarvan hebben we dan in gaan zwemmen. Die avond ging ik met Ange, Sonia en ook met een Canadees, Danny en een Amerikaan, Zach weer naar The Vic voor ons avondeten. Tussen mij en Danny klikte het wel. Allez, de volgende dagen heb ik mij wel goed geamuseerd met Danny en co. Danny houdt zoals mij ontzettend van dansen, dus we maakten verschillende avonden de dansvloer onveilig.  Op een avond speelden ze liedjes uit de film Grease. Danny en ik deden een geweldige dansact. Achteraf kregen we complimenten van een aantal mensen. Leuk he!! Ze zeiden dat ik een geweldige Olivia Newton John was (was toevallig die avond ook in strak zwart gekleed)! Op zaterdag 30 september gingen we uit voor mijn verjaardag!! Ik ben nu 25 jaar. Ik had een heel leuke verjaardag, een paar dagen daarvoor had ik totaal geen idee met wie ik mijn verjaardag ging doorbrengen. En uiteindelijk had ik een heel leuke groep om mij heen die voor mij gezongen hebben en alles! Fantastisch!  Maandag 2 oktober was Danny’s laatste avond. De volgende dag zou hij met Sonia op de kimberleys tour gaan (in de omgekeerde richting als ik). Ik heb een boek waar mensen waar ik goed mee overeen kom tijdens mijn reis een boodschap in schrijven. Danny vond dat ook wel een goed idee en heeft ook een boek gekocht. We hebben dus in elkaars boek geschreven en we zouden het pas lezen nadat hij vertrokken was. De volgende ochtend dus afscheid genomen en dan heb ik met Ange gelezen wat hij in mijn boek had geschreven. Het was zo mooi wat hij schreef dat ik tranen in mijn ogen had en de rest niet meer kon lezen. Ange heeft toen luidop voor mij voorgelezen. De rest van de dag heb ik met Ange doorgebracht. We zijn samen gaan ontbijten en de rest van de dag aan het zwembad doorgebracht.

Ik heb nog maar 3 weken in Australie want op 30 oktober ga ik naar Fiji!! Ik ga even kort samenvatten wat ik nog van plan ben in Australie:

Deze zaterdag (7 oktober) ga ik naar Alice Springs. Daar ga ik een tour doen naar Ayers Rock. Op 12 oktober heb ik een vlucht naar Cairns. Daar ga ik een tour doen van 2 dagen naar Cape Tribulation. Dan ga ik op een snorkeltrip in the great barrier reef. Dan ga ik naar Airlie Beach voor een zeiltrip van 3 dagen naar de Withsunday Islands. Dan ga ik naar een dorpje genaamd 1770 voor een dag (niemand kent dit dorpje, maar misschien is het een goedbeschermd geheim? Misschien ook niet, we zullen zien!) Dan ga ik naar Hervey Bay en van daaruit ga ik voor 3 dagen met een 4-wheel drive rondtouren op Fraser Island. En dan ga ik naar Brisbane en van daaruit heb ik mijn vlucht naar Fiji. Dan kom ik voor 2 dagen terug naar Sydney.  En op 14 november heb ik mijn vlucht naar Thailand. Ik ga het zoals je ziet heel druk hebben!!

P.S.  ik wil Dieter en Barbara feliciteren met hun kleine Marie!!!!!

Wow, het is nu wel enorm lang geleden dat ik nog iets geschreven heb… ik weet niet hoe ik nu moet beginnen… hoe moet ik 3  maanden samenvatten?? Maar ik zal men best doen…

Na Bunbury ging ik naar Busselton, maar voor 1 dag. In Busselton is er een jetty (een houten wandelpad over de zee) van 1,8 km. Daar heb ik op gelopen bij zonsondergang. Was heel mooi! Ik heb toen ook mijn eerste pelikaan gezien die op een lantaarn zat. Volgende dag ging ik normaal de bus nemen naar Dunsborough, maar in een juwelierszaak kwam ik een oude man tegen (Brian) die me wel een lift wou geven naar Dunsborough. Dus ik had een gratis rit en hij heeft me ook alle mooie plekjes laten zien daar. In Dunsborough verbleef ik een een hostel op het strand, was zalig! ‘s morgens joggen op het strand en dan de mooie natuur daar bewonderen, vooral het vogelleven is prachtig daar. Terwijl ik verbleef in Dunsborough heb ik ook een wijntoer gedaan Margaret River. Was heel plezant. Heb wel 40 wijnen ofzo geproefd, dat begin je wel te voelen aan het einde van de dag!! We zijn ook naar de Margaret River Chocolat Factory geweest. En raad eens vanwaar ze de chocolade importeren? Juist, Belgie!! In Dunsborough ben ik een paar dagen gebleven. Dan ben ik naar Augusta geweest wat het meest Zuidwestelijke punt is van Australie. Het is ook de plek waar de Zuidelijke Oceaan de Indische Oceaan omtmoet. In Augusta heb ik Lee omtmoet. Zij vroeg of ik met haar vriendinnnen een weekend in een luxe chalet wou doorbrengen in Margaret River voor dezelfde prijs als een hostel omdat iemand had geannuleerd. Uiteraard zei ik JA! Was fantastisch! De chalet was midden in een bos temidden van wildlife. De kangaroes konden we zien van uit het raam. En er was een jacuzzi in de tuin!! Yeah baby!! Na dat weekend heb ik met Lee terug gereden naar Fremantle.

Ik heb een week verbleven in de flat van Lee en daarna ben ik ingetrokken in Pirates Backpackers. Wow! Daar ben ik nu bijna 3 maanden gebleven. What a place! Hier heb ik ongelooflijk veel vrienden gemaakt. Kaartspelen (shithead, big two en POKER) en backgammon vulden mijn dagen. Vooral poker vond ik fantastisch. Op een avond was er een pokertoernooi georganiseerd met de prijs van 120 dollar voor de winnaar. Ik was 6des van de 12. Niet slecht he! Vooral omdat toen maar pas het spel had geleerd.  De anderen speelden het al voor weken elke dag. De volgende dag was er een pokerspel van in totaal 8 mensen en ik heb dat gewonnen! Goed he, leuke manier om een extra centje te verdienen! In de weekends gingen we uit met iedereen van het hostel. Ook de hosteleigenaar gaat altijd met ons uit en hij trakteerdt iedereen dan altijd op een shot. Tof he! Elke paar weken hebben we dress-up parties. Op de eerste moesten we ons verkleden als iets dat begint met de 1ste letter van onze naam. Ik heb me toen verkleed als ‘Angel’. Ik heb toen van 2 witte ballonnen vleugels gemaakt. Was heel geslaagd! Het thema van de volgende dress-up party was ‘Cowboys & Indians’. Ik heb me toen verkleed als indiaan. Iedereen vond me zo’n schattig indiaantje! Daarna gingen we met z’n allen verkleed uit! Was zo grappig!! Indianen en cowboys in de nachtclub!! Qua jobs heb ik een beetje vanalles gedaan. Ik heb gewerkt als serveerster in een pizzeria, als afwasser, als kuisvrouw in villa’s, als barmeid in een nachtclub en ik heb ook gewerkt in de receptie van het hostel. In de nachtclub heb ik heel goede tips gekregen. Ik kreeg gemiddeld zo’n 30 dollar aan tips per avond. Mijn beste avond was 68 dollar!!

Wat Pirates anders maakt dan andere hostels is dat iedereen hier voor een lange tijd blijft (omdat hier zo’n goede sfeers is), dus iedereen geraakt gehecht aan elkaar. Het is als een grote familie. De hosteleigenaar kijkt met ons mee TV, hij gaat met ons mee uit, neemt ons mee naar het strand, nodigt ons uit voor een barbecue bij hem thuis… enfin, ik heb hier een ongelooflijke tijd gehad, fantastische mensen leren kennen. En nu ga ik dit hostel na 3 maanden verlaten en noordwaarts trekken… Gaat moeilijk zijn om afscheid te nemen…

In de weken dat Maral en Sophia weg waren, heb ik veel tijd door gebracht met de locals. De meerderheid van de locals in Moora zijn Nieuw-Zeelanders (vooral schapenscheerders) die geemigreerd zijn naar Australie omdat de lonen hier hoger zijn. Een groot deel van die Nieuw-Zeelanders in Moora zijn Moari’s. En ik moet zeggen dat dat de vriendelijkste mensen zijn die ik ooit heb ontmoet! Uncle Joe, Max, kelly, Donna, Puhi en de rest, ik ga ze missen!! Uncle Joe en Donna hebben me meegenomen naar de shearing shed (schuur waar ze de schapen scheren) om de schapenscheerders bezig te zien. Was een leuke ervaring en ik heb een lammetje vastgehouden, zo schattig!!! In de bar logeerden vaak werkmannen uit Perth. Met sommigen kwam ik heel goed overeen. Vooral met de boomhakkers. Ik heb hen mogen vergezellen tijdens hun werk en zo zag ik wat meer van de omgeving. In de bar is er op een avond ook een skimpy komen werken. Een skimpy is een barmeid die dus werkt in haar ondergoed en op het einde van de avond haar beha uitdoet. Was weeral een nieuwe ervaring voor mij, maar was wel lachen. Die avond had wel een niet zo’n leuke afsluiter. Carl, de manager, wou een vrouw die buitenzinnig dronken was de bar uitzetten, maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Die vrouw heeft tweemaal in Carls arm gebeten en die wonden zagen er niet normaal uit. Het was precies of die vrouw een stuk uit zijn arm wou bijten!! Gelukkig was er een verpleegster in de bar!! Een paar dagen later zag zijn arm er rood en gezwollen uit door de infectie. Na sluitingsavond zijn we nog naar een prive-feestje geweest van Uncle Joe, aboriginals hadden ons echter gevolgd. Aboriginals zijn niet echt mensen die je op uw feestje wilt hebben, want die drinken al uw drank op en hebben lange vingers… Ik heb het niet over alle aboriginals, want er zijn er ook goei, maar de meerderheid geeft toch problemen… Enfin, de Skimpy haar portefeuille was dus gestolen op dat feestje en toen we de aboriginals hen daarmee confronteerden, werd het een heuse vechtpartij. Ik had echt schrik want die aboriginals spaarden niemand!! Ze hebben een meisje verschillende keren in de maag geschopt, dat doe je toch niet!! Ik stond met Rakai veilig uit de buurt, althans dat dacht ik. Opeens kwam een aboriginal met zijn vuist naar Rakai en sloeg hem knock-out. Rakai lag op de grond, bewoog niet meer en er liep bloed uit zijn mond. Ik dacht dat hij dood was en begon te krijsen. Ik voelde aan zijn pols, en ik voelde gelukkig een hartslag! Dit gevecht liep echt uit de hand, dus ik heb de ambulance en de politie gebeld. Toen ze er waren waren de abo’s natuurlijk al weg. Rakai was ondertussen terug bij bewustzijn, hij was echter wel een vijftal minuten buiten bewustzijn geweest, dat kan niet gezond zijn!! Enfin, iedereen heeft het overleeft. Wat een avond!! Ik heb in Moora onverwacht een heel leuke tijd gehad. In Moora is maar een klein dorpje en er is op het eerste zicht niet veel te doen. De mensen maken hier echter hun eigen plezier, iedereen kent hier iedereen en in het weekend is er altijd wel een prive-feestje (de pubs moeten namelijk verplicht sluiten om 24 uur). Vorige vrijdag ben ik dus vertrokken uit Moora, na 6 weken was het wel spannend om weer verder te reizen, maar langs de andere kant vond ik het spijtig om iedereen achter te laten. Phil, een van de vaste klanten van de bar moest dezelfde richting uit als ik, namelijk naar het Zuid-westen, dus mocht ik met hem meerijden. Heb onderweg heel mooie scenery gezien!! De eerste avond kon ik met hem logeren bij een vriend van hem in Donnybrook. Daar hebben we dan ‘s avonds uit geweest. De volgende dag moest hij een koe in stukken snijden (hij is namelijk slager) op de boerderij van zijn zus in Boyupbrook. Maggie, de dochter van zijn zus, heeft met mij op een quad heel de boerderij laten zien. En ik heb een kalf geaaid dat de dag daarvoor geboren was!!! Die avond hebben we gaan slapen bij zijn zoon die in Boyupbrook woont. De volgende dag heeft hij mij afgezet in het hostel in Bunbury. Hier zit ik nu al een paar dagen. Ik heb tot nu toe elke dag gerelaxed. Ik ben met mensen naar het strand geweest, ‘s avonds hier op het terras wijn gedronken en naar de grappige verhalen zitten luisteren van Matt, een heel grappige Australier. Twee dagen geleden heb ik met Katherine (Australische) en Hayden (Nieuw-Zeelander) naar de bokswedstrijd gaan kijken van Danny Green en Mundine in een cafe op een groot scherm. Er was heel veel commotie rond die wedstrijd omdat Mundine een aboriginal is en een veel te grote mond en dikke nek heeft. Alle Australiers wilden dus dat Green won. Green staat op de 5de plaats op de wereldranglijst en Mundine 4de. Er was ongelooflijk veel volk in het cafe en er was veel ambiance. Terwijl iedereen supporterde voor Green, supporterde Katherine voor Mundine omdat ze altijd voor de underdog gaat, en dat leverde wel wat rare blikken van de anderen op, maar gelukkig bleef het daarbij. Enfin ik heb mij ongelooflijk geamuseerd en vond het echt leuk om naar te kijken. Maar Mundine heeft gewonnen dus iedereen was slecht gezind na de wedstrijd. De volgende dag moest Hayden terug vertrekken naar Nieuw-Zeeland, die was hier namelijk tijdelijk voor zijn werk. Vond ik heel spijtig want wij kwamen goed overeen. In Moora had ik het boek The Da Vinci Code gelezen (het was beschikbaar in de bibliotheek daar), en ik moet toegeven dat heel de hype er rond zeer terecht was, het is een ongelooflijk interessant, mysterieus en spannend boek! Ik was dan ook heel benieuwd naar de verfilming ervan. Eergisteren kwam de film hier in de cinema in Bunbury uit en ik ben hem meteen gaan zien. Wat een teleurstelling! Het cliche is hier weeral van toepassing; het boek is stukken beter dan de film. Ik vond de film maar vrij middelmatig. Ik geef toe dat het geen simpel boek is om te verfilmen, maar ik had toch meer verwacht. De film doet het boek eigenlijk een beetje belachelijk overkomen. Ik vond Sir Ian McKellan fantastisch als Teabing, ook Paul Bettany en Jean Reno waren heel geloofwaardig. Over Tom Hanks en Audrey Tautou heb ik mijn twijfels. Over Tom Hanks zijn acteerprestaties valt niet te twisten, maar of hij de meest geloofwaardige Robert Langdon kon neerzetten? En Audrey Tautou, tja, eerlijk gezegd vond ik het heel pijnlijk om haar te zien klungelen in deze film. Ze komt zo ongeloofwaardig over. Volgens mij kan ze beter in het Frans blijven acteren. In het boek is er chemistry tussen Langdon en Neveu, maar daar is in de film niets van te merken, Hanks en Tautou passen gewoon niet samen op een filmscherm! En waarom wordt er in de film zoveel aandacht gegeven aan de claustrofobie van Langdon?? Ik zie er het nut niet van in hoor… De film is eigenlijk een simpele vertaling van het boek, waarschijnlijk zodat kijkers het verhaal makkelijker kunnen vatten. Maar dat doet het mysterie teniet… Ook is Robert Langdon in het boek een expert wat the holy grail betreft en verdedigt hij het ten alle tijde. In de film stelt hij the holy grail meer in vraag (waarschijnlijk om kritiek van de katholieke kerk te verminderen), maar dat neemt de passie weg!! Aan geen enkel karakter in de film is echt veel aandacht geschonken zodat je er met kan meeleven. Wat ik wel goed vond, was de technische kant. De cinematografie was heel knap. Maar de film mist passie. Men heeft gewoon de kassa willen laten rinkelen door het populairste boek uit het recente verleden te verfilmen. En het zal goed doen in de cinema, iedereen zal de film willen zien, of het nu een goede film is of niet. Maar voor mij kwam het heel ongeloofwaardig over. Enfin, laat me maar weten wat jullie van de film vonden. Maar dit is mijn opinie. Gisteren heb ik naar de halve finale gekeken van Eurosong samen met een Zwitser. Belgie is weeral niet geselecteerd! Vind ik wel spijtig… Laatste dagen moet ik veel aan thuis denken, maar dat is normaal he, ik ben nu al 5 maanden weg. Ik vind het wel heel spijtig dat ik over enkele weken de trouw van mijn broertje Kris ga missen.. Spijtig dat een vliegticket naar Belgie zo ongelooflijk veel kost. Hopelijk gaan ze de trouw voor mij filmen!

Na bijna 4 weken heb ik vandaag een aantal gokjes gewaagd op de paardenraces (ik zit namelijk aan de bron he). Natuurlijk heb ik niet zomaar gegokt, ik heb steeds vooraf informatie over de paarden gelezen. Velen kiezen gewoon een naam uit die hen bevalt, of gokken steeds op hetzelfde nummer, maar volgens mij kan je je kansen aanzienlijk verhogen als je je informeert. En het heeft me geen windeieren gelegd! Ik heb op 5 verschillende paarden gegokt in 4 verschillende races en met iedere gok heb ik gewonnen! Natuurlijk heb ik steeds maar een klein risico genomen (meestal voor maar 5 dollar), maar uiteindelijk heb ik toch 20 dollar winst gemaakt. Omdat ik iedere keer won, vroegen klanten die al jaar en dag gokken tips aan mij!! En Dobbo zei bij iedere gok tegen mij "Good thinking mate". Jaja ik moet oppassen of ik word hier nog een verslaafde gokker! Eerder deze week heb ik na 3 weken afscheid moeten nemen van Maral en Sophia, de 2 Duitse meisjes die in de andere bar werkten. Na 3 weken hadden we een goede band met elkaar gekregen. Ik moet nu nog 2 weken in Moora blijven, maar misschien zien we elkaar later weer in Perth.

Op vrijdag 31 maart heb ik het vliegtuig genomen van Melbourne naar Perth. In Perth heb ik voor 2 nachten verbleven in een heel leuk hostel, One world Backpackers. Dezelfde dag van aankomst heb ik via een agentschap werk gevonden in een bar in Moora, een dorpje 2 uur rijden van Perth. Zaterdag ben ik met Chris, een Nieuw-Zeelander die verbleef in het hostel, naar Fremantle geweest. Daar hebben we de markten bezocht en voor de eerste keer sinds 4 maanden tijd ben ik gaan shoppen!!! Ik was dringend toe aan nieuwe schoenen, want de zolen van mijn scapa’s waren totaal versleten, ze waren nog maar 2 mm dik denk ik. En ik heb ook 3 nieuwe t-shirts gekocht. Al bij al was ik redelijk goedkoop gesteld, namelijk 135 dollar. Als afsluiter hebben we fish en chips gegeten en dan nog iets gaan drinken. Terug in het hostel hebben we samen blueberry muffins gemaakt voor al degenen die in het hostel verbleven, lief van ons he! Volgende dag heb ik dan de bus genomen naar Moora. In de bar genaamd ‘Drovers Inn’ zou ik dus 6 weken werken. Ik zou 350 dollar per week verdienen met maaltijden en accommodatie (ik heb mijn eigen kamer). De eerste dag was ongelooflijk wennen. Ik dacht "wat voor een bende zotten is dat hier"!! Moet ik hier 6 weken blijven? In dit dorp? Maar ik weet dat alle begin moeilijk is dus ik heb tegen mezelf gezegd dat ik het een week ging proberen en als ik mezelf niet amuseerde dan zou ik gewoon terug naar Perth gaan. Waar ik de eerste dagen veel aan had waren 2 Duitse meisjes die in de andere pub werkten. Die hielden het al 3 weken vol dus zo erg kon het dus niet zijn. En nu zit ik hier zelf al 3 weken en ik amuseer me hier wel!! Carl, de manager, is ongelooflijk content van mij. Die zegt mij regelmatig dat ik het zo goed doe en alles heel snel leer en dat hij niet kan geloven dat dit mijn eerste job in een bar is. De eerste vrijdag in Moora ben ik met Maral en Sophia, de 2 Duitse meisjes uitgenodigd op een prive-feestje. Zaterdag speelde er een band in Drovers Inn. Op Goede Vrijdag heb ik met Len, een jonge gast van Moora, naar Cervantes geweest, een dorpje aan de kust en een uur rijden van Moora, en daar hebben we een strandwandeling gemaakt. Het volgende weekend was het Pasen en dan was er vanalles te doen in Moora, ongelooflijk veel mensen kwamen dan van Perth naar Moora dus het was ongelooflijk druk!! Ik kom vrij goed overeen met Carl de manager, en ik kan ongelooflijk goed lachen met Dobbo, de man die de TAB uitbaat in Drovers Inn. Een TAB is waar mensen kunnen gokken op paarden- en hondenraces (Australiers zijn verzot op gokken). Ik kwam ook heel goed overeen met Bob, de man die hier renoveringswerken uitvoerde en iedereen noemt hem Bob the Builder. Bob was een beetje als een grootvader voor mij. Hij was altijd vol lof over mij (mensen zeiden tegen mij dat hij mij idoliseerde), hij gaf mij regelmatig stukken fruit, snoepjes, hij heeft een cowboyhoed voor mij gekocht omdat er met Pasen hier een heel countrygebeuren was. We hebben veel aangename gesprekken gehad. Maar vorige week kwam het onverwachte nieuws dat hij wegging want de baas van Drovers vond hem te duur. Vond ik heel spijtig…. Deze zaterdag was het weeral ongelooflijk druk want een voetbalclub kwam bij ons iets vieren. En ik stond er helemaal alleen voor want Carl moest kok spelen want de kok was ziek. Carl zei dat hij achteraf ongelooflijk veel complimenten kreeg van de klanten over mij, dat ik een fantastische barmeid ben. En dat had hij wegens de drukte niet verwacht. Leuk he!! Carl heeft onlangs ook gezegd dat ik heel goed met de klanten omga en dat ik een heel goeie zin voor humor heb en dat is iets dat je nodig hebt in een bar en vooral in Moora! Een paar dagen geleden zag ik een klant die in Perth woont maar in Moora een paar dagen op verlof was Carl een hand geven met de woorden "Great Staff". Ge ziet, ik krijg hier complimenten naar mijn hoofd gesmeten! Jullie zullen het misschien heel raar vinden, maar de meeste mensen noemen mij hier Harry Potter. Flopsy (heel toffe en grappige gast) heeft mij die nickname gegeven omdat hij vindt dat ik erop lijk. En sindsdien ga ik dus door het leven als Harry Potter… In mijn vrije tijd lees ik vooral veel boeken. Er is hier namelijk een heel kleine bibliotheek en ondertussen heb ik bijna mijn vierde boek beeindigd. En ik trek met de Duitse meisjes op. Vandaag was mijn dag verlof en ik heb heel lang geslapen, dan lang gelezen en dan ben ik naar de pub van de Duitse meisjes gegaan. Daar zaten Flopsie en Lorn waar ik heel goed mee overeen kom. (Als ik binnenkwam dan was het van "Hey Harry!!") Ze hebben mij getrakteerd op 2 Stella’s (jaja zelfs in een klein gat als Moora hebben ze Stella). Heel de avond goe gelachen en vooral veel gezeverd. Ik heb wel schokkend nieuws gekregen over Flopsie. Zes jaar geleden heeft zijn broer hun ouders vermoord en nadien zelfmoord gepleegd. Zulke dingen zie je op het nieuws en lees je in kranten, maar als iemand verteld dat hij dat werkelijk heeft meegemaakt doet toch wel raar. Enfin, ik amuseer me hier wel en ik doe het werk graag. En ik ben hier heel geliefd!

Ik was juist even op de website (http://spaces.msn.com/oniz/) aant kijken van Tadeu, de jongen die ik had ontmoet in Nelson en nadien terug had ontmoet in Wellington. Ik had hem mijn theorie uitgelegd dat je je als reiziger tijdens het reizen in verschillende stadia kan bevinden (naar mijn eigen ervaring). Blijkbaar vond hij mijn theorie wel zinvol want hij vertelt erover in zijn web-log: "I think I am now entering the second stage of the trip. When I was in Nelson I met a belgium chick that told me I was still in the first stage. That stage where you are so worried about doing ‘New Zealand Stuff’ that you never relax. Now I am starting to enter the normal routine. Having lunch, watching a movie, chatting…. Not bothering with ‘living the New Zealand experience’."

De volgende dag ben ik dus gaan raften!! Het was graad 5, dus van een heel hoog niveau, en ik ben van een waterval van maar liefst 7m hoog naar beneden gekomen!! Miss Belgium moest van de instructeur vanvoor zitten (op de foto’s zit ik links vanvoor in den boot) dus ik heb het meeste water over mij heen gekregen…. maar het was heel leuk!! Zie maar naar de foto’s!! En ‘s avonds ben ik naar de cinema geweest, ik heb Walk the Line gaan zien. Ongelooflijk mooie film, een echte aanrader!! Film gaat over het leven van Johnny Cash, country zanger van de jaren ’50 en ’60. En de volgende dag ben ik voor een dag terug naar Taupo gegaan!! Ik had namelijk nog uren over op mijn buspas en ik wou mijn laatste dag niet doorbrengen in Rotorua, maar in Taupo waar ik zo’n mooie tijd heb gehad, zoveel toffe mensen heb ontmoet en waar ik Byron heb leren kennen. En dan kan ik mijn laatste avond met Byron doorbrengen!! Byron wist natuurlijk van niets dat ik ging komen want hij heeft geen gsm… Dus ik liep de bar binnen waar hij werkte… ik denk dat Byron wel 10 minuten in shock was nadat hij mij terug zag! Die kon zijn ogen niet geloven dat ik terug was! Ik heb dus urenlang aan den toog gezeten totdat Byron gedaan had met werken en dan hadden we nog een paar uur voor ons alleen. Hij had mij ongelooflijk gemist en was heel verdrietig geweest na mijn vertrek. Maar een paar uur later, om 2 uur ‘s morgens was het dus weeral zover he… weer dat verdomde afscheid… Laatste herinnering van Byron is zijn van verdriet betrokken gezicht als ik zijn hand loslaat en de bus opstap… Maar ik ben heel blij dat ik nog een paar uur bij Byron heb kunnen zijn. Ik heb in Nieuw-Zeeland een ongelooflijk mooie tijd gehad. Ik ben echt van dat land beginnen houden en ik ga daar zeker terug naartoe!! Misschien zelfs op het einde van mijn reis voor ik naar Thailand ga. En nu zit ik terug in Melbourne en blijf weeral bij de mensen waar ik voor Nieuw-Zeeland en voor Tasmania ook was. Dit weekend was het in Melbourne over de 30 graden, dat was wel terug aanpassen na Nieuw-Zeeland waar het de laatste weken 20 graden was en veelal bewolkt weer. Gisteren naar de wielerwedstrijd gaan kijken van de Commonwealth Games en daarna zijn we Thais gaan eten. Dat is toch echt wel mijn favoriete eten, Thais. Zooo lekker!! Ik heb juist mijn vlucht geboekt naar Perth (ticket was in promotie, namelijk slechts 160 dollar, maar het is wel supervroeg nl. 6 uur ‘s morgens) ik ga Zuid-Australie namelijk overslaan. Ik ga daar werk zoeken, want dat is nu echt wel nodig nu ik aan mijn laatste centjes zit…

Gisteravond was de laatste avond met Byron. Ik ben hem gaan opzoeken na zijn werk, daar kregen we gratis Mexicaans eten en een grote pint. Daarna heeft Byron mij op zijn rug genomen en zo naar het hostel gelopen, de grapjas Vanochtend heeft hij weeral ontbijt voor mij gemaakt, een zalig lekkere omelet en gebakken petatjes. Ik ga mijn kok nogal missen zenne! En deze namiddag was het dus zover he, mijn bus ging vertrekken. Laatste knuffel met traantjes… Mijn bus rijdt weg en ik zie Byron steeds kleiner worden…. En nu zit ik dus in Rotorua en mis hem verschrikkelijk…. ben nu zo verdrietig…